
Japon teknoloji devi Sony, PlayStation Store üzerinden dijital oyun satışlarında tekelleşmekle suçlandığı ve yaklaşık 2,6 milyar dolarlık tazminat talep edilen davadan galip ayrıldı. İngiltere’de 2022 yılında başlayan hukuki süreçte mahkeme, Sony’nin rekabet kurallarını ihlal ettiğini ortaya koyacak yeterli kanıt bulunmadığına karar verdi. Ancak bu karar, dijital oyun mağazalarındaki rekabet tartışmalarının tamamen sona erdiği anlamına gelmiyor.
⚡ Haberin Özeti
- Sony, İngiltere’deki 2,6 milyar dolarlık PlayStation Store davasını kazandı.
- Mahkeme, Sony’nin rekabet hukukunu ihlal ettiğinin kanıtlanamadığına hükmetti.
- Yaklaşık 12,2 milyon kullanıcıyı ilgilendiren davada temyiz ihtimali sürüyor.
Google’da Konsol Köşesi’ni tercih edilen kaynak yap
PlayStation Store Davasında Sony Lehine Karar Çıktı
Sony’nin PlayStation Store üzerindeki kontrolü, uzun süredir hem oyun sektöründe hem de hukuk dünyasında tartışma konusu olmaya devam ediyor. Özellikle dijital oyunların konsollarda nasıl satıldığı, alternatif mağazalara neden izin verilmediği ve oyun fiyatlarının nasıl belirlendiği gibi konular, tartışmanın merkezinde bulunuyor.
İngiltere’de tüketici hakları savunucusu Alex Neill tarafından 2022 yılında başlatılan toplu dava da bu tartışmaların en büyük örneklerinden biriydi. Sony’nin PlayStation ekosistemindeki konumunu kötüye kullandığı iddiasıyla açılan dava, yaklaşık 12,2 milyon İngiliz tüketiciyi kapsıyordu.
Davacılar, Sony’nin dijital oyun ve ek içerik satışlarını PlayStation Store ile sınırlandırarak tüketicilerin alternatif satış kanallarına erişimini engellediğini savunuyordu. Bu durumun fiyatları olması gerekenden daha yüksek tuttuğu öne sürülüyordu.
Ancak Londra’daki Competition Appeal Tribunal (Rekabet Temyiz Mahkemesi), 17 Kasım 2026 tarihinde açıkladığı kararla davayı tamamen reddetti. Mahkeme, sunulan delillerin Sony’nin rekabet hukukunu ihlal ettiğini kanıtlamak için yeterli olmadığı sonucuna ulaştı.
Sony Neden Tekelleşmekle Suçlanıyordu?
Davanın temelinde, PlayStation konsollarında dijital oyun satın almak isteyen kullanıcıların büyük ölçüde Sony’nin kendi mağazasına bağımlı olması bulunuyordu.
PlayStation kullanıcıları, konsollarına dijital oyun ve indirilebilir ek içerik satın alırken genellikle PlayStation Store üzerinden işlem yapıyor. PC platformundaki Steam, Epic Games Store veya GOG gibi birbirinden bağımsız dijital mağazaların sunduğu rekabet ortamı, PlayStation konsollarında aynı şekilde bulunmuyor.
Davacı taraf, Sony’nin bu kapalı dağıtım sistemini kullanarak oyun satışlarından aldığı yaklaşık %30’luk komisyon üzerinden yüksek gelir elde ettiğini ve bunun tüketicilere daha pahalı dijital oyunlar olarak yansıdığını ileri sürdü.
Hatta Sony’nin uygulamalarının bulunmadığı alternatif bir pazarda tüketicilerin dijital oyun ve ek içeriklere yaklaşık %20 daha düşük fiyatlarla ulaşabileceği iddia edildi.
Öte yandan davada tartışılan %30’luk oran, oyunların tümünün satış fiyatının doğrudan Sony tarafından belirlendiği anlamına gelmiyor. Dijital mağazalardaki fiyatlandırmada yayıncıların ve platform işletmecilerinin farklı rolleri bulunabiliyor.
Mahkeme Sony’nin Savunmasını Neden Haklı Buldu?
Davada öne çıkan en önemli konulardan biri, PlayStation Store’un tek başına bir pazar olarak değerlendirilip değerlendirilemeyeceğiydi.
Davacı taraf, PlayStation konsoluna sahip kullanıcıların dijital içerik satın alırken Sony’nin mağazasına bağımlı olduğunu savundu. Sony ise rekabetin yalnızca aynı konsoldaki dijital mağazalar üzerinden değerlendirilemeyeceğini belirtti.
Şirketin savunmasına göre tüketiciler konsol satın alma aşamasında PlayStation, Xbox, Nintendo ve PC gibi farklı oyun ekosistemleri arasında seçim yapabiliyor. Dolayısıyla Sony, kullanıcıların dijital içerik harcamalarını belirlerken diğer oyun platformlarıyla da rekabet etmek zorunda kalıyor.
Mahkeme de bu yaklaşımı kabul ederek oyun sistemleri arasındaki rekabetin, konsol satın alındıktan sonraki dijital içerik fiyatlandırmasını sınırlayabildiği sonucuna ulaştı.
Ayrıca fiziksel oyunların hâlâ alternatif bir satın alma yöntemi olması da değerlendirmede rol oynadı. Özellikle disk sürücülü konsol sahiplerinin kutulu oyunlara erişebilmesi, dijital mağazanın tek satın alma seçeneği olmadığı yönündeki görüşü destekledi.
Üçüncü Taraf Oyun Mağazaları Güvenlik Riski Oluşturabilir mi?
Sony’nin savunmasındaki bir diğer önemli nokta ise platform güvenliğiydi.
Şirket, PlayStation konsollarında üçüncü taraf dijital mağazalara izin verilmesinin ciddi teknik değişiklikler gerektirebileceğini belirtti. Bu değişikliklerin güvenlik ve performans üzerinde olumsuz etkiler yaratabileceğini savundu.
Mahkeme, alternatif mağazaların PlayStation altyapısına entegre edilmesinin önemli teknik zorluklar doğurabileceğini değerlendirdi. Böylece üçüncü taraf mağazalara erişim verilmemesinin hukuka aykırı olduğu iddiası da kabul edilmedi.
Bunun yanında davacı taraf, Sony’nin elde ettiği kâr marjlarının aşırı ve haksız olduğunu da yeterli şekilde kanıtlayamadı. Mahkeme, oyun satışlarından elde edilen gelirlerin konsol donanımının maliyetini karşılamadaki rolünün de dikkate alınması gerektiğini vurguladı.
2,6 Milyar Dolarlık Tazminat Talebi Ne Olacak?
Davada talep edilen tazminatın büyüklüğü, sürecin uluslararası oyun basınında geniş yer bulmasının nedenlerinden biriydi.
İlk yıllarda farklı hesaplamalarla daha yüksek tutarların gündeme geldiği dava, son aşamada faizlerle birlikte yaklaşık 1,97 milyar sterlin, yani 2,6 milyar dolar seviyesinde değerlendiriliyordu.
Ancak mahkemenin davayı reddetmesiyle birlikte Sony’nin bu karar kapsamında tüketicilere söz konusu tazminatı ödemesine hükmedilmedi.
Kararın ardından Alex Neill, sonuçtan hayal kırıklığı duyduğunu belirterek hukuki seçeneklerini değerlendirdiklerini açıkladı. Bu seçenekler arasında kararın temyize taşınması da bulunuyor.
Dolayısıyla Sony önemli bir hukuki zafer kazanmış olsa da İngiltere’deki sürecin temyiz yoluyla yeniden gündeme gelmesi ihtimali henüz ortadan kalkmış değil.
PlayStation Store Kararı Dijital Oyun Fiyatlarını Etkileyecek mi?
Mahkeme kararı, PlayStation Store’un mevcut işleyişinde doğrudan bir değişiklik yapılmasını gerektirmiyor. Sony’nin dijital oyun dağıtımına yönelik uygulamaları bu kararla otomatik olarak değişmiş değil.
Bununla birlikte oyun sektörünün giderek dijital satışlara yönelmesi, bu tür davaların önemini artırıyor.
Fiziksel oyunların aksine dijital oyunlarda ikinci el satış, farklı perakendeciler arasında fiyat karşılaştırması ve satın alınan içeriğin yeniden satılması gibi olanaklar daha sınırlı. Bu nedenle dijital oyun mağazalarındaki rekabet, tüketicilerin gelecekte hangi fiyatlarla oyun satın alabileceği açısından önemli bir konu olmaya devam ediyor.
Özellikle yalnızca dijital oyunları destekleyen konsollarda kullanıcıların mağaza seçeneğinin sınırlı olması, bu tartışmaları daha da görünür hâle getiriyor.
Ancak İngiltere’de verilen kararın Sony’nin tüm ülkelerdeki benzer rekabet davalarından otomatik olarak aklandığı anlamına gelmediğini de belirtmek gerekiyor. Farklı ülkelerde açılan davalar, kendi hukuk sistemleri ve sunulan deliller doğrultusunda ayrı ayrı değerlendiriliyor.
Sony İçin Büyük Zafer, Oyun Sektörü İçin Önemli Bir Karar
Sony’nin PlayStation Store davasını kazanması, kapalı dijital platformların rekabet hukuku açısından nasıl değerlendirileceğine ilişkin önemli bir örnek oluşturdu.
Mahkemenin yaklaşımı, yalnızca tek bir dijital mağazanın kontrolüne değil, farklı oyun sistemleri arasındaki rekabete de bakılması gerektiğini ortaya koydu. Bununla birlikte bu karar, kapalı dijital mağaza modellerinin her koşulda hukuka uygun olduğu anlamına gelmiyor.
Oyuncular açısından ise temel soru değişmiş değil: PlayStation gibi kapalı ekosistemlerde daha fazla dijital mağaza seçeneği sunulması, oyun fiyatlarını gerçekten düşürür mü?
İngiltere’deki davada bu iddia yeterli delille kanıtlanamadı. Ancak dijital oyun satışlarının sektör içindeki ağırlığı arttıkça, platformların fiyatlandırma ve dağıtım politikalarının tartışılmaya devam etmesi bekleniyor.
Peki sizce PlayStation konsollarında Steam veya Epic Games Store benzeri alternatif dijital mağazalara izin verilmeli mi? Yoksa Sony’nin mevcut mağaza sistemi konsol ekosisteminin güvenliği ve sürdürülebilirliği açısından gerekli mi?




