Sony’nin PlayStation Store üzerinden satın alınan dijital oyunların gerçekte kullanıcıya ait olmadığı yönündeki hukuki savunması, şirketin kendi internet sitelerinde kullandığı ifadeler nedeniyle yeni bir tartışmanın merkezinde. Consumer Rights Wiki tarafından hazırlanan kapsamlı bir dosyada, Sony’nin PS4 ve PS5 oyunlarından söz ederken oyuncular için “own”, yani “sahip olmak” ifadesini kullandığı en az 44 ayrı örnek bir araya getirildi.
Derleme yalnızca birkaç eski tanıtım metnine dayanmıyor. PlayStation destek sayfalarından konsol özelliklerine, oyun yükseltme açıklamalarından Share Play ve bulut üzerinden oynama sayfalarına kadar Sony’ye ait çok sayıda içerikte kullanıcıların dijital oyunları “sahip oldukları” oyunlar olarak tanımlandığı görülüyor. Consumer Rights Wiki, örnekleri canlı bağlantılar, arşivlenmiş sayfalar ve ekran görüntüleriyle belgelediğini belirtiyor.
Bu durum önemli çünkü Sony, ABD’de devam eden bir toplu dava girişiminde çok farklı bir hukuki pozisyon savunuyor.
Sony’ye Açılan Davanın Merkezinde “Satın Almak” ve “Sahip Olmak” Var
Dava, dört Kaliforniyalı PlayStation kullanıcısı tarafından 18 Haziran 2026 tarihinde Sony Interactive Entertainment’a karşı açıldı. Davacılar, PlayStation Store üzerinden yüzlerce dolarlık dijital içerik satın almalarına rağmen gerçekte kendilerine yalnızca sınırlı ve geri alınabilir bir kullanım lisansı verildiğini ileri sürüyor.
Şikâyetin temelinde PlayStation Store’da kullanılan “Buy Now” ve “Confirm Purchase” gibi satın alma ifadeleri bulunuyor.
Davacıların iddiasına göre bu ifadeler, ortalama bir tüketicinin yaptığı işlemi kalıcı bir dijital satın alma olarak değerlendirmesine neden olabilir. Sony ise satın alma işleminin oyunun mülkiyetini değil, oyunu belirli koşullar altında kullanmaya yarayan kişisel bir lisansı kapsadığını savunuyor.
Dolayısıyla tartışma, bir kullanıcının God of War veya Resident Evil gibi oyunların telif haklarını satın alıp almadığıyla ilgili değil. Asıl soru, PlayStation Store’da kullanılan dilin tüketiciye satın aldığı oyuna kalıcı erişim hakkı kazandığı izlenimini verip vermediği.
Sony: Makul Bir Tüketici Yanılmazdı
Sony, 21 Ağustos 2026 tarihli başvurusunda davanın bireysel tahkime taşınmasını istedi. Şirket ayrıca mahkemenin davayı reddetmesini talep eden alternatif bir savunma da sundu.
Sony’nin başvurusundaki en dikkat çekici bölümlerden biri “Reasonable Consumers Would Not Be Misled”, yani kabaca “Makul tüketiciler yanıltılmış olmazdı” başlığını taşıyor.
Şirket, dijital çağda makul bir tüketicinin PlayStation Store’dan aldığı dijital oyunun gerçek anlamda mülkiyetini elde ettiğini düşünmesinin makul olmadığını savunuyor. PlayStation kullanım koşullarında da içeriğin kullanıcıya satılmadığı, bunun yerine kişisel kullanım için bir lisans sağlandığı belirtiliyor.
Consumer Rights Wiki’nin hazırladığı dosya ise tam bu noktayı hedef alıyor.
Sony’nin Kendi Sayfalarında “Sahip Olduğunuz Oyun” İfadeleri Bulunuyor
Consumer Rights Wiki, Sony’ye ait sayfalarda dijital oyunlar için kullanılan çok sayıda ownership ifadesini kayıt altına aldı.
Örneğin PlayStation’ın destek içeriklerinde, PS4 oyununu PS5 sürümüne yükseltme işlemleri anlatılırken oyuncunun “zaten sahip olduğu dijital PS4 oyunu” şeklinde ifadeler kullanılıyor.
Share Play özelliğinin bazı tanıtımlarında ise oyuncuların aynı oyunu “kimin sahip olduğundan bağımsız olarak” oynayabildiğinden söz ediliyor.
Benzer ifadeler PlayStation Portal ve bulut oyun servisleriyle ilgili açıklamalarda da görülebiliyor. Sony, belirli PS5 oyunlarından bahsederken kullanıcıların “dijital olarak sahip oldukları oyunlar” gibi ifadeler kullanabiliyor.
Ortaya çıkan çelişki davanın merkezindeki tüketici algısı tartışmasını daha da ilginç hale getiriyor.
Sony’nin hukuki belgeleri bir taraftan tüketicinin ürüne sahip olmadığını açık biçimde söylerken, şirketin tüketiciye yönelik destek ve pazarlama metinleri zaman zaman aynı ürünleri “sahip olduğunuz oyunlar” şeklinde tanımlıyor.
Consumer Rights Wiki’deki listenin de kapsamlı ancak nihai olmadığı belirtiliyor; dolayısıyla belgelenen örneklerin sayısının daha da artması mümkün.
Kaliforniya’nın Yeni Dijital Ürün Yasası Davada Büyük Önem Taşıyor
Davanın arkasındaki önemli unsurlardan biri Kaliforniya’da dijital ürünlerin satış biçimini düzenleyen AB 2426 yasası.
1 Ocak 2025 itibarıyla yürürlüğe giren düzenleme, belirli istisnalar dışında satıcıların tüketiciye gerçekte sınırlı bir lisans verildiği durumlarda “buy” veya “purchase” gibi sahiplik çağrışımı yapan ifadeleri herhangi bir açıklama olmadan kullanmasını sınırlandırıyor.
Satıcıların tüketiciye işlemin bir lisans sağladığını açık ve görünür biçimde bildirmesi veya işlem sırasında kullanıcının lisans koşullarını açıkça kabul etmesini sağlaması gerekiyor. Sony’ye karşı açılan davanın iddialarından biri de PlayStation Store’daki bilgilendirmenin yasanın öngördüğü kadar açık ve dikkat çekici olmadığı yönünde.
Henüz bu iddiaların mahkeme tarafından haklı bulunduğunu söylemek mümkün değil. Dava sonuçlanmış değil ve Sony suçlu ya da hukuken sorumlu ilan edilmiş durumda değil.
Türkiye’de PlayStation’dan Dijital Oyun Alanlar Gerçekte Neye Sahip?
Tartışmanın Türkiye açısından da oldukça dikkat çekici bir tarafı bulunuyor.
PlayStation’ın Türkiye için yayımladığı güncel Hizmet Koşulları, konuyu doğrudan açıklıyor. Koşulların dijital ürünlerle ilgili bölümünde PlayStation Store’dan bir ürün satın alındığında kullanıcının özel kullanım amacıyla kişisel bir lisans satın aldığı belirtiliyor.
Aynı bölümde açık biçimde kullanıcının dijital ürünü lisans kapsamında kullanabileceği ancak “Dijital Ürünün sahibi” olmadığı ifade ediliyor. PlayStation ayrıca hesabın silinmesi, kapatılması veya belirli durumlarda askıya alınması halinde ürüne erişim hakkının kaybedilebileceğini de belirtiyor.
Bu nedenle hukuki açıdan “oyunu satın almak” ile “oyunun fikrî mülkiyetine sahip olmak” birbirinden farklı kavramlar.
Ancak mevcut davanın gündeme getirdiği asıl soru da tam olarak burada ortaya çıkıyor: Bir şirket mağazasında “satın al” ifadelerini kullanırken ve başka sayfalarında kullanıcıların oyunlara “sahip olduğundan” bahsederken, tüketicinin yaptığı işlemi kalıcı bir satın alma olarak algılaması gerçekten makul değil mi?
Bu sorunun cevabını mahkeme verebilir.
Fiziksel PlayStation Oyunlarının Sonu Tartışmayı Daha da Büyütüyor
Dijital mülkiyet tartışmasının zamanlaması da dikkat çekici.
Sony, 1 Temmuz 2026 tarihinde yaptığı resmi açıklamayla Ocak 2028’den itibaren piyasaya çıkacak yeni PlayStation oyunları için fiziksel disk üretimini sona erdireceğini duyurdu. Daha önce disk üzerinde yayımlanmış oyunlar bu değişiklikten doğrudan etkilenmeyecek ancak Ocak 2028 sonrasında çıkacak yeni oyunlar dijital formatta sunulacak.
Bu değişiklik, dijital oyun sahipliği tartışmasını çok daha önemli hale getiriyor.
Fiziksel bir oyunda kullanıcı diski elinde tutabilir, ikinci el olarak satabilir, başka bir kişiye verebilir veya desteklenen bir konsolda yıllar sonra tekrar kullanabilir. Dijital oyunlarda ise erişim; hesaba, lisans sistemlerine, platform altyapısına ve hizmet koşullarına daha fazla bağımlı.
Sony’nin Mart 2026 tarihli ABD koşullarında PlayStation Store ürünleri için alınanın kişisel bir lisans olduğu ve kullanıcının ürünün sahibi olmadığı açıkça yazıyor. Türkiye’deki koşullarda da aynı temel yaklaşım bulunuyor.
Bu nedenle fiziksel oyunların yeni PlayStation sürümleri açısından 2028’den itibaren ortadan kalkacak olması, “Dijital oyun satın aldığımda gerçekten ne satın alıyorum?” sorusunu oyuncular açısından teorik bir tartışma olmaktan çıkarabilir.
Dava Mahkemeye Kadar Gidecek mi?
Şimdilik kesin değil.
Sony öncelikle dört davacının PlayStation Network koşullarındaki bağlayıcı tahkim ve toplu dava feragati hükümlerini kabul ettiğini öne sürerek uyuşmazlığın mahkeme yerine bireysel tahkime gönderilmesini istiyor.
Consumer Rights Wiki’de yer alan dava dosyasına göre konu hakkında 1 Ekim 2026 tarihinde ABD Kaliforniya Kuzey Bölgesi Federal Mahkemesi’nde bir duruşma planlanmış durumda.
Mahkeme Sony’nin tahkim talebini kabul ederse tüketici mülkiyeti konusunda geniş kapsamlı bir kamu kararı ortaya çıkmayabilir.
Ancak dava normal biçimde devam eder ve mahkeme esasa ilişkin karar verirse sonuç yalnızca PlayStation açısından değil, Steam, Xbox, Nintendo ve diğer dijital mağazalarda kullanılan “satın alma” dili açısından da yakından takip edilebilecek bir hukuki tartışmaya dönüşebilir.
Şimdilik kesin olan bir şey var: Consumer Rights Wiki’nin ortaya çıkardığı örnekler, Sony’nin “kullanıcı ürüne sahip değildir” şeklindeki hukuki pozisyonuyla şirketin yıllardır tüketicilere yönelik bazı metinlerinde kullandığı “sahip olduğunuz oyun” ifadeleri arasındaki farkı oldukça görünür hale getirmiş durumda.
Önümüzdeki süreçte mahkemenin bu dil farkını hukuken önemli bulup bulmayacağı, dijital oyun sahipliği tartışmasının geleceği açısından belirleyici olabilir.
